Tarifler Yazıları

Devletşah‘ın bir tweeti… Sayfa açıldığında “Evet, terzi kendi söküğünü diker kardeşim.” edası içinde Bibi’nin doğumgünü pastası kesinleşmiş oldu. Pastanın beğenileceğini tahmin etmiştim ama fotoğraf çekmek istediğimde ellerinin tersiyle beni itecek kadar pastaya sahip çıkacaklarını tahmin etmemiştim… Kendimi kaybettiğim site:”Sweetapolia“… Bilenler, bilmeyenlere...

Hadi bitti ve gitti… Yenilere yer açma heyecanıyla; ilk gün mutfakta adamın havuçlu kek sevdiğini yeni öğrenmenin edası içinde kendime yüksek sesle söylenirken aradığımı buldum. Unu çıkar yerine badem unu koy. Yarım kilo havuç ile birleştir. “Havuçlu acıbadem” yaptım diye sevinç naraları at… Ayşem kek o, kek…

İki çalışma arası, fotoğrafa sıkışmış minik bir şeyin heyecanı içinde hemen yapılan, kolayından Sufle… Evren’e not: Sufle istedikçe karşıma Volkan Kek’in çıkmasının veya Kaloğlu ailesinin ısrarla benden Sufle istemesinin aslında benim Sufle yapmakta yaşadığım tereddütün, şekil bulmuş hali midir? Yoksa 2012 yılı heyecanı tavan yapmış durumda mıdır? Midır? Mudur?…

   Aralık ayını seviyorum. Kırmızı, ışıklar ve heyecan. Umut, umutsuzluğa karşı açılmış bir savaş şeklinde. “Yılbaşı ile hiç işim olmaz.” diyenin bile içerde bir yerlerde heyecan kıpırdamalarına şahit olmuşluğum var. Belki o gece  masada yer alması hayali ile Pavlova’ya doğru hafif bir geçiş yaptım. Sanırım sadece kırmızısı eksik…

8 senelik mutfaktan çıkmak zor, yeni mutfağa yerleşmek eğlenceli oldu. İlk görüşte aşk demek yanlış… İlk görüşte kucaklanmak doğru tanımlama. Hala yerleşme devam etmekte. Fırın çalışmaya hazır konuma geldiğinde, evi tarçın ve çikolata kokusu kapladı. 

Kendim için karar verdim. Bu sağlıklı yiyeceklerle  anlaşamıyorum. İçine acaip otlarda koysam,  kalorisiz ve yağsız soslarla da tatlandırmaya  kalksam olmuyor. Mutsuz oluyorum. Mutsuz olunca daha çok zıvanadan çıkıyorum. Hırsımı hemen akabinde çikolatalı gofretten çıkarıyorum. Sağlıklı yemek yedim mi? Yedim… Dişimi sıkıp, bu salatayı yiyeceğim dedim. Sonu gofret olmadı ama yaptığım gene muzurluktu…

Bir işle uzun süre uğraşınca bildiğiniz bilgilerin aslında ne kadar çok olduğunun farkına varamıyorsunuz. Bu bilgiler o kadar değişik zamanlarda kendini gösteriyor ki, kendiniz kendinize yabancı oluyorsunuz yaklaşık 10 saniye kadar. Hemen bir toparlama ve kendinizi tebrik etmelerden sonra bildiğiniz bilgiden aldığınız cesaret ile karşı tarafa kocaman “De be get!” diyorsunuz. İçinizden veya  dışınızdan, farketmez…

Havalı olsun dedim. Havasının bir kısmı daha servise çıkmadan söndü. Kremasını, adab-ı muaşeret durumuna uygun olarak Mascarpone peyniri ile hazırladım ama bir terslik vardı. Bu peynirin kokusu böyle olmamalı dedim. Üretim tarihi de onay aldı. Bugün düşündükçe hala bir terslik vardı diyorum ama ne ben onu çözebildim ne de o bana güzel gözüktü. Bir süre kendisi ile küs olacağım. Bilginize…

Tamam aynısı değil. Ama en azından içinde olanlardan haberim var. Lezzet, köşesinden yakalandı. Kızarmış ekmeğin üstünde de şık durdu. Oldu mu?! Oldu… O zaman aramızda kalsın. Ben evde labne peynir yaptım. Kimseye söylemeyin ama…

Bazen mesafeli durmak, fırsatları kaçırmak adına size büyük bir getiri sunar. Bu getiriyi muhasebe hesabına döktüğünüzde ise + veya – kısımlarını objektif olarak değerlendirmeniz gerekir. Kendinize ne kadar objektif bakabileceğiz ise tam bir muamma. Bugün benim muhasebe hesabım var -ki mutfaktaki sonucu; mısır ununa bu kadar uzaktan bakarak çok şey kaybetmişim. Aslında ne kadar da keyifli bir şeymiş…