Tarifler Yazıları

Bu yazı Devletşah’a ithaf olunur… Cemre düşmüş. Gene soğuk ama güneşi görmek güzel. Mutfağa girip abidik şeyler yapmak için keyif veren bir durum. Yeni eğlencemiz: Pinterest. Fotoğraf paylaşımlı bir sosyal medya ortamı. Beğendiğiniz konu gruplarına göre yükleme yapabiliyor, gene konu ile ilgili kişileri takip edebiliyorsunuz. Beni çok büyük bir araştırma yükünden kurtardı dersem, abartmamış olurum. Şiddetle...

Zaman bu… Bıraktığında durmaz, bulduğunda ise sana yetmez… Kar yağışı, okul açılışı, sevgililer günü… Hala bir düzen peşinde koşmaktayım. Plan ve programları yapıp, itina ile bozmaktayım. Kendime verdiğim “Pazartesi diyet günü” türevleri gibi cümleleri, salı günleri “”Aaaa… Yine olmadı, yetişemedim…” şeklinde ters köşeye yatırıyorum… Hala günü...

Denizden tuz çıkarmadım. Limonu da bahçede yetiştirmedim. Sadece görünce hemen yapmak istedim. Aldıklarımı bir araya getirdim. Sonra tesadüfen ambalajlı ve markalı olarak satıldığını öğrendim. O zaman iyi olmuş dedim. Olay bundan ibarettir…

“… şimdi darbeli maktap tamam, şuraya elektrikli testereyi koyalım.. Hımm çekiç, kerpeten… Onlarda tamam. Kezzap almalı mı? Ne olur, ne olmaz. Alalım, yanımızda bulunsun. Balta büyük mü kaçar?! Bir yerlere sıkıştırmam lazım. Bir de pirinç lapası. Hahh tamam, hazırım…” Mikroplarla savaşmanın yolu bu şekilde değil sanırım…

Devletşah‘ın bir tweeti… Sayfa açıldığında “Evet, terzi kendi söküğünü diker kardeşim.” edası içinde Bibi’nin doğumgünü pastası kesinleşmiş oldu. Pastanın beğenileceğini tahmin etmiştim ama fotoğraf çekmek istediğimde ellerinin tersiyle beni itecek kadar pastaya sahip çıkacaklarını tahmin etmemiştim… Kendimi kaybettiğim site:”Sweetapolia“… Bilenler, bilmeyenlere...

Hadi bitti ve gitti… Yenilere yer açma heyecanıyla; ilk gün mutfakta adamın havuçlu kek sevdiğini yeni öğrenmenin edası içinde kendime yüksek sesle söylenirken aradığımı buldum. Unu çıkar yerine badem unu koy. Yarım kilo havuç ile birleştir. “Havuçlu acıbadem” yaptım diye sevinç naraları at… Ayşem kek o, kek…

İki çalışma arası, fotoğrafa sıkışmış minik bir şeyin heyecanı içinde hemen yapılan, kolayından Sufle… Evren’e not: Sufle istedikçe karşıma Volkan Kek’in çıkmasının veya Kaloğlu ailesinin ısrarla benden Sufle istemesinin aslında benim Sufle yapmakta yaşadığım tereddütün, şekil bulmuş hali midir? Yoksa 2012 yılı heyecanı tavan yapmış durumda mıdır? Midır? Mudur?…

   Aralık ayını seviyorum. Kırmızı, ışıklar ve heyecan. Umut, umutsuzluğa karşı açılmış bir savaş şeklinde. “Yılbaşı ile hiç işim olmaz.” diyenin bile içerde bir yerlerde heyecan kıpırdamalarına şahit olmuşluğum var. Belki o gece  masada yer alması hayali ile Pavlova’ya doğru hafif bir geçiş yaptım. Sanırım sadece kırmızısı eksik…

8 senelik mutfaktan çıkmak zor, yeni mutfağa yerleşmek eğlenceli oldu. İlk görüşte aşk demek yanlış… İlk görüşte kucaklanmak doğru tanımlama. Hala yerleşme devam etmekte. Fırın çalışmaya hazır konuma geldiğinde, evi tarçın ve çikolata kokusu kapladı. 

Kendim için karar verdim. Bu sağlıklı yiyeceklerle  anlaşamıyorum. İçine acaip otlarda koysam,  kalorisiz ve yağsız soslarla da tatlandırmaya  kalksam olmuyor. Mutsuz oluyorum. Mutsuz olunca daha çok zıvanadan çıkıyorum. Hırsımı hemen akabinde çikolatalı gofretten çıkarıyorum. Sağlıklı yemek yedim mi? Yedim… Dişimi sıkıp, bu salatayı yiyeceğim dedim. Sonu gofret olmadı ama yaptığım gene muzurluktu…